Dat we in moeilijke tijden leven, is een open deur intrappen. Poetin, Trump, Netanyahu, Iran, Palestina, Libanon, Zuid-Soedan, Oekraïne, extreemrechts, vluchtelingen, noem maar op. “Wat doe je eraan?” hoor ik hopeloos zuchten.
Twee dingen. In je onmiddellijke omgeving vrede, compassie, behulpzaamheid, in één woord liefde brengen. De mogelijkheden zijn er. Op kleine schaal, jawel, maar voor die ene mens van onschatbare waarde. “Die wat hij doen kon heeft gedaan”: het is een van de mooiste omschrijvingen van Jezus van Nazareth. Wie zich christen noemt, mag in zijn voetspoor treden.
En dan ten tweede? Medestanders zoeken. Gemeenschap vormen. Je politiek engageren. Het middenveld versterken. Want we zijn vandaag veel te individualistisch. Is mede daardoor ‘kerk’ zelfs voor veel christenen een vies woord geworden? Jawel, ze heeft fouten – grote fouten – gemaakt. Maar we hebben elkaar nodig. En anderen hebben mij nodig.
Synodaliteit heet dat nu. We gaan zitten aan vele ronde tafels. We overleggen wat de toestand is en hoe we eraan kunnen verhelpen. De eerste stap is de moeilijkste. Maar er zijn voorbeelden te over van mensen die hem gezet hebben. Eens op gang voelen we ons niet langer alleen. Samen is er doen aan.